Osmanlı Devleti’nde Bulunan Yasalar

Osmanlı devletinde olan yasalar 1869 Maârif-i Umûmiye Nizamnâmesi, Kânûn-ı Esâsî, Fatih Kanunnâmesi, Mecelle, Pençik Kanunu, Sened-i İttifak, Tehcir Kanunu olarak ayrılabilir.  Maârif-i Umûmiye Nizamnâmesi bir orta okulun kurulmasının istendiği yasadır. Ortaöğretim kurumları rüştiyelerden sonra gelen eğitim alanlarıydı. İdadi Mektebi adıyla böyle bir kurum kurulması yasası çıkarılmıştır. Maarif Nazırı Saffet Paşa, 1869 yılında Nezaret-i Celile-i Maarif-i Umumiye yaptırmıştır. Daha önceleri olan medrese eğitiminden vazgeçilmiş ve ilk olarak yeni bir eğitim kurumu osmanlı devletine gelmiştir. Buralarda eğitim görmenin süresi 5 yıl olarak kararlaştırıldı. 5 tane idadi mektebi açılmıştı. Fatih Kanunnamesi ise; farklı bölümlerdeki görevleri belirlemek ve osmanlı imparatorluğunun bir çok özelliklerine bakılarak karakterini belirlemek amacıyla çıkarılmıştır. Adından da tahmin edildiği gibi fatih sultan mehmed tarafından çıkarılmıştır. İlk olarak dirlik defterleri sadece sipahilerin adını değil aynı zamanda maaşlarını gibi bir çok kriteride kaydetmişti. Bu kanunname 3 kısımdan oluşmuştu. İlk kısım devletti önemli kişilerin yerlerinin, padişaha arzda bulunacak kişilerin belirtilmesiydi. 2. bölüm ise saltanattaki tüm işlerin düzenine değinmekteydi. 3. kısımda işlenen suçların ve bu suçların cezaları yer almaktaydı.

osmanlıda yasalar (1)

Kanuni esasi, osmanlı devletindeki anayasadır. İlk anayasasıdır ve son olarak da kalmıştır. 1876 yılında çıkarılmıştır. Bu anayasa 119 maddeden oluşmaktaydı. İlk beş maddesinde padişahın padişahın sahip olduğu haklar belirtiliyordu. Osmanlıda bulunanların kişisel özgürlüklere sahip oldukları yazıyordu. İslama aykırı hiç bir şey olmamalıydı. Vergi oranları veya tazminatlar da bu anayasada yer almaktaydı. Yasa dışında kimse kimsede vergi alamazdı. Vekillerin hepsi padişah tarafından seçileceklerdi. Mebusan meclisinde olmak için 30 yaşında olmak gerekliydi. Ve meclislerin kişi sayıları da teker teker belirtilmişti. Mecelle ise 1868-1876 yılları arasında olan islami hukuk yasasıdır. PEncik kanunu ise oldukça bilinen bir kanundur. Osmanlı devletinin savaş boyunca kazandıkları ganimetlerin 5te 1inin devlete ait olduğu ve gerisinin savaşta olanların arasında paylaşılacağını belirtirdi. Senedi ittifak ise bazı anayasal kuralları belirtirdi. Devletin yönetimini sınırlandırmaya çalışan bir girişim olarak tanımlanmıştır. techir kanunu ise savaş döneminde karşı karşıya kalacak unsurlardan söz etmekteydi. Yani savaş anında devletin yasalarına karşı gelecek insanlar üzerinde askerlerin uygulaması hakkında maddeler içermekteydi.

You may also like...

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir